معنای واقعی گدا

واژه گدا gadā در پارسی کهن به معنای مالک است. یکی از نام های اصلی خدا نیز مالک است. در زبان های هند و اروپایی مانند انگلیسی خدا را «گاد» god می نامند. می دانیم واژه گاف به سبب نزدیکی مخرج ادا به «خاء و قاف» نیز تبدیل می شود. بنابراین، خدا همان گدا به معنای مالک است.

گدا را گدا می نامند چون به سبب فقر و نداری و تهیدستی هماره مالک خود را صدا می کند و چون گدا، خدا خدا بسیار می کند، او را گدا نامیده اند.

در زبان گلیکی و مازندرانی « gat» به معنای بزرگ آمده است؛ زیرا بزرگان هماره همان مالکان بودند.

البته این واژه گدا از «گد» gad به معنای همه جا سرک کشیدن و جست و جو کردن نیز آمده است؛ زیرا خدا کسی است که همه جا است و همه جا سرک می کشد و جایی نیست که او نباشد. پس می تواند گدا به معنای کسی باشد که همه جا سرک می کشد و در جست و جو لقمه نانی این خانه و آن خانه می رود یا این دیار و آن دیار می کند.

گفتنی است در لغت اوستایی گد gad به معنای خواهش نیز آمده است؛ بر این اساس، خدا و یا گدا کسی است که خواهش دارد یا از او خواهش می شود؛ یعنی مالک و دارنده خواهش مانند بینا به معنای مالک و دارنده چشم. پس عنصر مالک در این معنا نیز متضمن کلمه است.